In het voorjaar van 1993 had R. me een e-mailadres op het gloednieuwe systeem van Hack-Tic aangepraat (zou ik daar ooit iets aan hebben, dacht ik toen nog aarzelend) en me daarna ook nog overgehaald in een forum op de HEU (Hacking at the End of the Universe) te gaan zitten. In de oproep voor deze bijeenkomst van hackers en alternatieve computergebruikers stonden de e- mailadressen van alle forumleden. De oproep ging via Internet de hele wereld over. Het resultaat was verrassend: mijn eerste elektronische post kwam van onbekenden uit Japan, Spanje, San Francisco en Los Angeles. Bijvoorbeeld: "Hi. I was reading the article about hacking at the end of the Universe and it mentioned that you had been involved in the underground squatters scene in Holland. I'm living in L.A. but have spent alot of time in the English underground scene. I was wondering if perhaps we could exchange info. I've been hanging out in the L.A. computer scene. It seems like a natural progression. T." Ja, dat leek me leuk. Maar hoe moest dat eigenlijk, elektronische post beantwoorden? Een week later had ik het door. Een lange briefwisseling volgde, die al snel niet meer over de kraakbeweging ging, maar over veel leukere onderwerpen als sciencefictionboeken en Startrek: `OH NO! CAPTAIN PICARD WAS CAPTURED BY THE BORG.....TO BE CONTINUED!' verscheen op 6 oktober 1993 kort en bondig in mijn elektronische brievenbus. Het aardige van e-mail is dat je makkelijk even een kort spontaan berichtje vanuit je tekstverwerker verstuurt, waar je niet net zo makkelijk een kaart of een brief verzendt, laat staan dat je elkaar ervoor opbelt.

T. had in Engeland een filmopleiding gevolgd en zocht contact met progressieve film- en videomakers en -distributeurs in de VS. Nu bewees de combinatie van sociale en elektronische netwerken haar nut pas goed, ik was er zelf verbaasd over. In het voorjaar had ik in Paradiso in Amsterdam een bijeenkomst bezocht over `Tactische TV', waar een groot aantal progressieve videomakers uit de hele wereld bij elkaar was gekomen. Enkele archivarissen hadden de moeite genomen hun namen en organisaties op land gesorteerd en van aanvullende gegevens voorzien in een computer in te tikken. En als zo'n bestand eenmaal is gemaakt, is verspreiding over de hele wereld minutenwerk. Een paar telefoontjes leerden me dat de samenstellers de lijst op de Antennacomputer in Nijmegen beschikbaar hadden gesteld. Voor mij was het nu een kwestie van Antenna bellen, de lijst naar mijn pc kopiëren, met een tekstverwerker het blok Amerika apart zetten en dat als e-mail naar Los Angeles doorsturen. "Cheers for the info. Really brilliant, very helpful", verscheen kort erna op mijn beeldscherm. Dit is echt networking in the global village, dacht ik toen. Doordat hackers een bijeenkomst houden in de Flevopolder en een cultureel centrum in Amsterdam een groep Amerikanen duizenden kilometers van huis bij elkaar brengt en ik me interesseer voor zowel video als computers, vindt uiteindelijk een Londense filmmaakster in Los Angeles met dezelfde interesses, die ik nog nooit ontmoet heb, mensen om mee samen te werken.